Hieronder staan de verslagen van de viif voorgaande seizoenen.

Verslagen Concertprogramma 2009-2010

Verslag optreden van de Zuidemakapel op 21 maart

Als Sven Kramer druk bezig is om in Heerenveen vooral niet de verkeerde baan te kiezen wordt het toegestroomde publiek in het kerkje van Leons direct in de goede richting geloodst door de Zuidema Kapel. Deze, sinds 1992 optredende groep weet vanaf de allereerste noot de aanwezigen in de juiste stemming te brengen op de eerste lentedag van 2010. Niet voor niets dat de zon volop schijnt en door de ramen naar binnen kijkt om het spektakel gade te slaan.

Moeiteloos worden polka’s, marsen en walsen aan elkaar geregen tot een muzikaal collier dat een sierraad genoemd mag worden binnen de blaasmuziek. Het repertoire is geënt op de Tsjechische muziekstijl die verschillende varianten kent (Böhmisch,  Mährisch en Egerländer). Thema’s die aan bod komen zijn de prachtige Tsjechische natuur met zijn wouden, bergen en kronkelende rivieren, en dat is in de diepe bassen en vrolijke klarinetklanken goed te horen. Je ziet bij wijze van spreken een arrenslee door een besneeuwd dennenbos rijden. Ondanks de lente is het toch nog een klein beetje Kerstmis in Leons.

Uiteraard komt ook het vrouwelijk schoon aan bod in het repertoire dat door Annelies Buurman met veelal humoristische verhalen aan elkaar wordt gepraat. Ze doet tevens een verwoede poging de vele familiebanden te benoemen die er binnen de Zuidema Kapel te vinden zijn. Vader Anne Feike Zuidema, de pater familias van het stel, is met drie kinderen ruim vertegenwoordigd.  Zoon Nanne speelt een prachtige solopartij op de tuba. De arme slagwerker Jan van der Pers zit achter al deze blazende mannen en vrouwen een beetje op de achtergrond en is nauwelijks te zien, maar is des te beter te horen.

Met een toegift wordt het concert afgesloten en druppelt het publiek weer huiswaarts de prille lente in. Of Sven goud haalt maakt eigenlijk niet meer uit. De zon kleurt de wereld goud, en de gouden klanken van de Zuidema Kapel zullen nog lang na gonzen in de hoofden van de mensen, die weer een zomer moeten wachten tot er nieuwe concerten zijn in Leons.

En… laat Sven een half uur later toch goud halen!

Verslag optreden van Bon Bonbon op 21 februari

Traktatie op muzikale bonbons

 

Qua planning kwam het goed uit dat het pas later op de middag weer eens ging sneeuwen, wilde ‘Leons’, zo het concert daar vaak kortweg wordt betiteld, nog een redelijk aantal bezoekers trekken. Warmte was er niet alleen voldoende van de cv, maar bovenal van de lekkere muziek die Bon Bonbon met die naam èn het genre pretendeert. 

Lekkere muziek

 

Het trio presenteert zich als een dame – de erg bedreven accordeoniste Griet Zijlstra – en twee heren (Frank Stadthouder en Skelte Heeringa) die zich rare snuiters noemen en hun muzikale frivoliteiten en fratsen niet schuwen. Gedrieën trekken zij zingend en musicerend langs de Balkan, Argentinië, Frankrijk, Duitsland, Italië en Ierland om uiteindelijk in de Amsterdamse rosse buurt te belanden. Gezien zijn mimiek en gehoord zijn zang, voelde Skelte zich daar wel ietwat ongemakkelijk. 

Muzikale frivoliteit

 

Hij en Frank als geboren Brabander tussen de beide Friese muzikanten, kunnen goed uit de voeten op de snaar-, blaas- en slaginstrumenten. Onder meer met hun nummer op twee mandolines schuwden zij de muzikale moeilijkheid niet. Het geheel, gelardeerd met amusante volksliedjes, zeemans- en zigeunerliederen en Ierse pubsongs uit een eerder repertoire, kan worden bestempeld als een echt Leonser, en dus gezellig concert. Dit mede vanwege het meezingnummer, waarin  Frank als het kleine kereltje optrad. 

Frank als klein kereltje

 

,,Dit binne de moaiste plakjes om te spyljen’’, aldus het trio, dat erg toepasselijk als ‘oantinken’ sierlijke verpakte bonbons van Lutske meekreeg.  

(Foto’s Douwe Jan de Kroon)  

Verslag optreden van Chris Kalsbeek en Irish Stew op 6 december

De Music Dykstra Band 17 januari 2010

Hij was “Efkes Werom”, net als in 2000 tijdens die beroemde Simmer, en had zijn zonen Rik en Jasper meegenomen. De Frisian Canadian Eddy Dykstra, de eerste tien jaar van zijn leven woonachtig aan de andere kant van de Atlantic, kwam in close harmony met zijn bern door het gangpad naar het podium van het kerkje in Leons voor een hartverwarmende middag.

Eigenlijk waren ze met zijn negentienen: drie stemmen en zestien snaren. De slag-, bas- en rythmgitaar zorgden samen met de prachtige driezang van vader en zonen voor een sfeer in Leons waar de sneeuw tot in de verre omtrek van smolt, net als de harten van het publiek.

Emigratie, MKZ, autobiografische teksten in “Driving Home”, de vrijheid op het water, het kwam allemaal voorbij in een vloedgolf van vriendschap en liefde die afstraalde op het publiek, en getuigde van een verzoening van vader en zonen. 

Het was geen wonder dat na het skoft de zon begon te schijnen: deze jongens zaten goed in hun vel en dat wisten ze uitstekend op hun publiek over te brengen. Een herinnering aan stoomtreinen wisten ze zeer bedreven met hun snaren en stemmen over te brengen en je verwonderde je waar de conducteur bleef. Er kwam nog net geen rook uit de kerktoren!

Inderdaad, ze waren “Together”: Eddy, Rik en Jasper.  Kinst sizze wat wolst, de lente is nu echt begonnen!

 

Verslag optreden van Chris Kalsbeek en Irish Stew op 6 december

Terwijl de Sinterklaascadeaus net zijn uitgepakt en de Kerstman ergens op de Noordpool de zijne nog staat in te pakken, spelen zich Rolling Stonesachtige taferelen af op deze regenachtige zondagmiddag in het kerkje van Leons. Een race om de laatste stoelen en een drukkende mensenmenigte hebben een belofte in petto. Alleen de preekstoel en de kroonluchters zijn nog vrij: er kan niemand meer bij.

 

 

 

In plaats van de jengelende gitaren van Mick en Keith en de drommelse drums van Charlie openen melancholische harpklanken de middag. Chris Kalsbeek vertolkt wel een genre dat van dezelfde eilandengroep afkomstig is. Niet Engels, maar Iers en Keltisch, met een gemoedelijke klankkleur door de gekozen instrumenten. De mist die van de zee de “Mull of Kintyere” instroomt, met doedelzakgeluid hoog snerpend boven de zang en snaren van Chris uit: het brengt een geweldige sfeer in het verregende kerkje daar op die terp. Het publiek komt in de stemming voor het tweede deel van de middag en klapt en zingt al genietend mee.

 

 

 

 

De jongens van Irish Stew kunnen al in de pauze niet meer wachten. De Goedheiligman die nog door het land zwerft inspireert hen tot vrolijke Sinterklaasdeunen terwijl warme koffie en thee de inwendige mens versterkt. En dan is het zover. Viool, gitaar, bas en fluit, en heerlijke harmonieuze stemmen vertellen over een veerman die na de komst van een brug zonder werk zit. Over verbanning naar Australië, Maggie May, die zeemannen verleidt en zo haar pensioen zeker stelt. En over een vuurtoren die zijn licht over de zee uitspreidt.

 

De violist, die nog net geen Stradivarius kan betalen, is naast een perfecte muzikant een gezellige kletskop die de muzikale miniaturen lekker aan elkaar praat. Geen wonder dat het publiek geniet en een fantastische middag heeft. Buiten wachten rijen in de modder geparkeerde auto’s op hun baasjes. Maar deze zijn dronken van de klanken in hun hoofd en rijden straks door de regen naar huis terwijl ze denken dat het Ierse zonnestralen zijn!

Verslag optreden van Tet Rozendal op 15 november

Tet Rozendal sjongt Marlène Dietrich

 

Wie aan Marlène Dietrich denkt, ziet voor zich een fraaie wenteltrap waarop de zangeres naar beneden komt en op het podium plaats neemt om haar publiek bij het hart te grijpen. Vanmiddag fungeerde de trap van de preekstoel in het kerkje van Leons als precies die wenteltrap. Als een ‘fesche Lola’ kwam de ster van vandaag, Tet Rozendal, naar haar publiek toe, compleet met hoge hoed en sigarettenpijpje. Een zwoele middag was het gevolg.

 

Marius de Boer en Tseard Nauta, haar beide ‘helden’ zoals ze door haar werden genoemd, zorgden op muzikale wijze voor een gespreid bed waarin Tet haar zang- en danstalent ruimschoots kwijt kon. Deze veelzijdige ster vertolkte nummers van La Dietrich in het Fries, met dank aan de vertalingen van Jurjen van der Meer en Marius de Boer.

 

Instrumentenvirtuoos Tseard speelde moeiteloos op een viool als was het een ukelele, terwijl hij in hetzelfde nummer de strijkstok oppakte en weer op vioolklanken overging. Tet, van ‘Kop tot teen’ in zwart en hardroze, vertelde het levensverhaal van Dietrich, en liet dit vergezeld gaan met tal van wereldsuccessen van de beroemde Duitse: ‘de koffer in Berlijn’, ‘Sag mir wo die Blumen sind’, en een bijzondere vertaling van ‘Lili Marlene’. Tijdens dit nummer vroeg Tet aan enkele bezoekers waar ze hun eerste liefde hadden ontmoet (‘op e dyk yn Snits’)  en ze maakte en passant een vrolijke dans met Jan de Kroon.

 

In een pittige cancan met Tseard en Marius op de piano gaan de benen van Tet, omzoomd met zwierige rokken van de vloer . Menig man in het publiek  zal, om met Godfried Bomans te spreken, verzuchten: ‘Had mijn vrouw maar één zo’n been’. Duizendpoot Tet kon tevreden zijn: ze ‘was’ La Dietrich!

Verslag optreden van De Feanwiven op 18 oktober

Ergens onder Harlingen moet er een dijk zijn doorgebroken. Hoe is het anders te verklaren dat Leons sinds kort een havencafé heeft? Want wie op zondagmiddag 18 oktober 2009 langs het kerkje in Leons loopt hoort toch duidelijk zeemansklanken onder het voorportaal komen.

De Feanwiven hebben massaal met zijn twintigen bezit genomen van het toneel. Nog voor het concert begint, stijgen er riedels “Zuiderzeeballade” op uit de vier accordeons, bespeeld door de dames die voor hen plaatsgenomen hebben. Dat het een lust voor het oog is, blijkt al als de bezoekers binnenkomen. De dames hebben driftig de kledingkist van oma op zolder geplunderd en vormen een bont herfstboeket in paars, geel, blauw en roze. Dirigent Geert van der Schoot gaat de komende twee uur proberen de gezangen van deze dames in goede banen te leiden.

Het blijkt tevens een lust voor het oor te zijn. Strand, zand, duinen, gezonken schepen, storm en wind, en dat alles overspoeld met thee van Ceylon, rum van Jamaica en het zilte water dat zeelui meeneemt, ver weg van hier. Naar onbekende bestemmingen, over de oceaan, en naar Bora Bora. De Feanwiven zingen dan wel dat ze “een zeeman zijn”, ze hebben meer weg van het achterblijvende vrouwvolk dat een traan wegpinkt omdat hun man het gevaar tegemoet gaat. De klok van Arnemuiden laat zich eveneens horen.

Naast deze shanty’s hebben de bontgekleurde gouden kelen ook een “Jirpelkistje” met smartlappen meegenomen. De teksten om mee te zingen hangen vooraan in de kerk op echte lappen. De stemming zit er erg goed in. Ondanks dat het sterkste dat deze middag geschonken wordt koffie en thee is, hebben de Feanwiven het havencafé van Leons definitief op de kaart gezet. Angst voor natte voeten hoeven we niet te hebben: gelukkig ligt de Slachtedyk er nog.

 
Verslagen Concertprogramma 2008-2009

Verslag optreden van Gerbrich van Dekken en Gurbe Douwstra op 15 maart

Eind goed, al goed

De stichting Kerk Lions kan terugzien op een goed geslaagd seizoen. Uitgezonderd november bestond er ruime belangstelling voor de concerten, die weer gevarieerd qua genre waren. ‘Utsetter’ vormde zondag het duo Gurbe Douwstra en Gerbrich van Dekken; bij hoge uitzondering aangevuld met Johanna Hamstra op banjo en mandoline en Jan de Vries op accordeon, gitaar, dobro en als zanger van Bildtse liedjes. Hun bijdrage betekende een extra dimensie voor het massaal opgekomen publiek dat dan ook met volle teugen kon genieten van de zang en muziek. Gurbe Douwstra bracht onder meer een aantal nummers ten gehore van zijn eerste èn van zijn tweede cd die dit voorjaar verschijnt. Gevoelige tekst in een van de nummers daarop is ‘Inkel de ein fan ús libben is wis’.

Van l.n.r. Johanna Hamstra, Gurbe Douwstra, Gerbrich van Dekken en Jan de Vries.

Zo Gurbe zijn zingende voorliefde heeft voor het bij zijn geboorteplaats Drachten gelegen De Pein, zo bezingt Gerbrich haar prachtige Friese dorp Eastermar, waar zij geboren en getogen is. Even welluidend is vocaal en muzikaal haar nummer ‘Mear as freon’. Grenzen bestaan niet op dit gebied, gehoord de uitstapjes naar Amerika, Canada en naar Ierland. Aan laatst vermeld land wijdde Gurbe zijn licht emotioneel door hem aangekondigde nummer, waarmee hij afgelopen jaar nummer één werd in de hitlijst van Omrop Fryslân. Johanna Hamstra en Jan de Vries kweten zich muzikaal erg goed van hun taak. En vocaal wist Jan de oren te strelen met zijn in het Bildts gezongen nummers, waarvan de laatste de titel droeg van zijn dochtertje Jente. Moraal van dat verhaal was dat alles staat en valt met leren en presteren.

Gerbrich van Dekken met een fraai lentestukje van kosteres Lutske

Uitsmijter van het, gehoord het applaus, zeer gewaardeerde concert was het nummer ‘De âlde púndyk del’, waarbij de toehoorders meegenomen werden naar de tijd waarin Leons ooit misschien zo wel bereikbaar is geweest. Met fraaie lentestukjes van kosteres Lutske togen de muzikanten huiswaarts. Maar niet nadat nog een toegift werd gegeven, die tevens de afsluiting van het Leonser seizoen betrof. Het nieuwe programma is al rond en ook dat ziet er weer veelbelovend uit.

Verslag optreden van Trio Wiebe Kaspers op 15 februari

Ze zien er beslist jonger uit dan de ‘140 jaar’  die ze inmiddels samen optreden.  Dat zou je bijna denken, want het Jazz-trio vernoemd naar pianist Wiebe Kaspers,  met verder Jan Ruerd Oosterhaven op contrabas en de elektrische variant, en tenslotte Joost Oomen op potten en pannen, bestaat dan wel uit op het oog jonge knapen, ze spelen met een volwassenheid en virtuositeit die opmerkelijk is. Alsof ze dit al 140 jaar doen.

De warme bastonen brengen vanaf de eerste minuut de kerkmuren, het plafond en de vloer in trilling en de bezoekers in extase. De snelle vingerbewegingen van Jan zijn onnavolgbaar, alsook de manier waarop Joost het ritme uit zijn instrumentarium weet te meppen. Zangeres Brecht Oosterhout zingt met deze begeleiding als in een gemakkelijke stoel gezeten  jazzy nummers als “Fly me to the moon” en “Don’t get around much anymore”.

De kerk en het publiek krijgen even rust met de melodieuze accordeonklanken van Jakob van Bethlehem, die in staat is kleine verhalen uit zijn instrument te toveren om ze vervolgens de zaal in te sturen. Af en toe melancholisch, altijd weer verrassend keren bekende klanken terug. Wat te denken van Adiós Nonino, waarbij Maxima zeven jaar geleden een traan moest wegpinken? Ook nu weer hield niet iedereen het droog. Niet geheel ten onrechte kan gesteld worden dat deze promovendus op sterrenkundig gebied het publiek in “hogere sferen” bracht.

De drummer vindt tijdens zijn optreden nog tijd om een tweetal gedichten voor te dragen, waarbij de tweede in een steeds sneller tempo op steeds fellere basklanken meldt dat het tijd is voor de poëzie. Als echte jazzartiesten soleren de mannen van het trio erop los, en nemen ze afscheid van de zaal met een laatste performance van Brecht. Het vijftal, met de armen over elkaars schouder, buigt tenslotte als dank voor het applaus en de warme ontvangst. Van binnen buigen de bezoekers met evenveel enthousiasme terug. Ze hebben een geweldige middag beleefd!

 

Verslag optreden van Tsjirmerij en Klaas Jansma op 18 januari

Dat de heren van Tsjirmerij wederom muzikaal in de Catharinakerk aanwezig zijn, behoeft geen verbazing te wekken.  Op een grote kaart hebben ze zelf zo’n beetje alle plaatsen waar ze opgetreden hebben met rechte lijnen verbonden en midden in dat spinnenweb ligt… Leons! Het openingsnummer nodigt meteen uit tot dansen, maar vanwege de topdrukte is er geen stukje vloer meer vrij en moeten de toeschouwers zich beperken tot meeklappen en –zingen.

  

Bert Otten, Piet Herrema en Wim Hobers hebben een bijzondere gast meegenomen. Een man met een doorleefde stem, die, net als de muzikanten dat doen met hun veelzijdig pallet aan instrumenten, het publiek bij zijn nekvel weet te pakken, met zijn onnavolgbare verhalen. Als Klaas Jansma, want hierover gaat het, eenmaal op dreef is, laat hij het publiek niet meer los.

In een wervelende “one man show” weet hij met bonte streken zijn visie op de ontstaans- geschiedenis van de Elfstedentocht te schilderen, en dit moeiteloos te verbinden aan een klimaatcrisis lang voor Al Gore die had uitgevonden. Terpen omringd door water, Vikingen, smachtende vrouwen, inteelt, de verbijsterende verwisseling tussen de Twin Towers en de watertoren in Sneek, Bin Laden, de kredietcrisis en heel veel Beerenburg; het is voor Klaas geen enkele moeite dit allemaal op een logische manier aan elkaar te praten met een mimiek en een passie die de kerkmuren doen schudden. Het publiek geniet met volle teugen!

Tussen het verhaal door loopt een kat uit Grou, en speelt Tsjirmerij de zeemansmuziek die bij deze stoere vertellingen past. Blues, cajun, folk, country…daar hoort sinds vanmiddag ook Klaas Jansma bij. Alleen nog jammer dat hij niet kan zingen….of kan deze meester dat ook?

Verslag optreden van het koor van de Dom van Kaliningrad op 7 december

Eigenlijk was de kerk in Leons te klein, letterlijk en figuurlijk. Op de valreep moesten toeschouwers teleurgesteld worden, toen ze nog probeerden binnen te komen voor een absoluut uitzonderlijk en uniek optreden. Het koor van de Dom van het Russische Kaliningrad trad op en het kerkgebouw barstte bijna uit zijn voegen door de volumineuze klanken die de drie vrouwelijke en vier mannelijke leden van het gezelschap, voorgegaan door Elena Kramarenko,  samen produceerden.

En wat voor klanken!  Zonder begeleiding van muziekinstrumenten, slechts ingeleid met het onhoorbaar trillen van een stemvork, kreeg het publiek voor de pauze teer engelengezang te horen, dat aanzwelde tot een woeste geluidsstorm van felle klanken van de dames en de donkere basdreunen van de heren. De Russisch-orthodoxe liturgische liederen kwamen nog meer tot hun recht door de klankkleur van een taal, die voor het grootste deel van het publiek onbekend was. Er was verzocht na een lied niet te applaudisseren en terecht. De klanken waren bij tijd en wijle zo teer dat juist tussen de nummers de lucht nog natrilde. Het zou jammer zijn geweest dat met applaus te verstoren.

Het tweede deel van het concert was gevuld met prachtige kerstliederen uit Rusland, Polen, en de Oekraïne. Hierin werden tal van bekende thema’s behandeld. De kerstboom, Maria de moeder van Jezus, een slaapliedje voor Jezus, Heilige Nacht. Hoogtepunt was zonder meer de verbeelding van de klokken in een Russische kerktoren. Wat stemmen kunnen doen, wat een feest om te beluisteren!

Als op het eind “Stille nacht, heilige nacht” ingezet wordt, maken de toeschouwers even deel uit van het koor door zachtjes mee te zingen of te neuriën. Onder een haag van applaus verlaat het koor het toneel om zijn tournee door Europa voort te zetten. De handen van het publiek gloeien nog na van het vele klappen, evenals de oren. De donkere dagen voor Kerstmis zijn voor de gelukkigen die erbij waren een stuk lichter.

Verslag optreden van Saartje van Camp, Sebastiaan van Delft en Elmar Kuiper op 16 november

Opmerkelijk is nog zacht uitgedrukt voor wat er 16 november in de kerk in Leons te beleven viel. Natuurlijk is het niet gemakkelijk om een kerkorgel te verslepen naar de plek vanwaar normaal de optredens plaatsvinden. Dus waren de stoelen speciaal voor deze gelegenheid andersom opgesteld en kon een select gezelschap getuige zijn van een bijzondere belevenis.

 

 

Het orgel werd bespeeld door Sebastiaan van Delft, actief als organist en pianospeler in diverse muziekstijlen en uiteenlopende ensembles in binnen- en buitenland. Als een twee-eenheid ging zijn spel samen met de cellomuziek van Saartje van Camp, eveneens actief in tal van andere opstellingen op diverse theater- en poppodia. Als onderdeel van hun tournee “Stemmen in Friesland” waarbij hun samenspel door dichtkunst wordt afgewisseld door verschillende dichters, kwam deze keer de eer aan Elmar Kuiper toe, eveneens een artistieke duizendpoot.

 

Muziek is trillende lucht, maar het omgekeerde hoeft niet het geval te zijn. Het eerste muziekstuk dat gespeeld werd, duetten geïnspireerd door Russische Orthodoxe kerkmuziek, was wellicht niet direct toegankelijk voor het publiek. De poëzie van Elmar, veelal in de Friese taal evenmin. Maar langzaam aan groeide het besef dat deze bijzondere combinatie van klank en verhullende dichterlijke teksten meer was dan trillende lucht, en een bijzonder stemming op wisten te roepen. Niet begrepen hoeft niet te betekenen: niet beleefd. Want die beleving was er wel degelijk.

 

 

De meer klassieke stukken van Kirchner en Fauré na de pauze, met veel bezieling gespeeld, en de gedichten die soms een glimlach opriepen, dan weer tot nadenken stemden, deden wat met de toeschouwers,die dan ook dankbaar applaudisseerden voor een verrassende uitvoering in dat kleine kerkje in het weidse Friese landschap.

Verslag optreden van de Snippefangers op 19 oktober

Het allereerste concert van het nieuwe seizoen in het kerkje in Leons stond een beetje in het teken van Frau Hodel. Met haar stralende aanwezigheid wist ze zelfs de zon die door de ramen de kerk verlichtte te overtreffen. Het was haar “afscheidsconcert”, haar min of meer aangeboden wegens haar afscheid als bestuurslid van de Stichting Kerk Lions. Het optreden liet ze over aan de Snippefangers uit Bakhuizen onder de bezielende leiding van Douwe Boonstra. Dit Egerländer & Amusements Blaasorkest, dat volgend jaar dertig jaar bestaat, bezorgde Frau Hodel en het massaal opgekomen publiek een vrolijke middag.

Het repertoire van het in rood-wit-zwart gestoken twintigkoppig orkest vindt zijn oorsprong in de streek tussen Duitsland en Tsjechië en bestaat uit Böhmische en Mährische volksmuziek. Veel blaaswerk, afkomstig uit trompetten, klarinetten en trombones, met slagwerk ondersteund, deden de muren stevig trillen. Polka’s en marsen voor het stevige werk, walsen om de oren even rust te gunnen.

 

Het publiek vond het allemaal even prachtig en kreeg het flink te verduren toen diverse muzikanten met hun instrumenten tussen het publiek gingen staan en een nummer ten beste gaven. Alsof er F16’s overvlogen werden de decibellen de kerk ingepompt. Schetterende instrumenten én oren! Douwe Boonstra is als dirigent niet anders gewend, en hij vervolgde de middag met het zelfde enthousiasme als waarmee hij begonnen was. Hierbij vertelde hij de herkomst van de gespeelde nummers, waarbij de muziek vrolijker leek te worden als die uit een armere streek kwam.

Ook vocaal wisten de Snippefangers het publiek te bespelen, en ze schuwden zelfs Friese teksten niet. Bij optredens buiten de provincie zou je denken dat het Tsjechisch was! Dat de muzikanten er lol in hadden bleek wel toen diverse blaasinstrumenten tijdens de uitvoering de lucht in vlogen. Er werd feestelijk afgesloten op de klanken van Johan Strauss en André Rieu, en een woord van dank aan Frau Hodel, die zelf ook nog even het woord tot het aanwezige publiek richtte.

 

Niemand minder dan burgemeester Liemburg zelf stapte vervolgens naar voren om haar te bedanken voor haar inzet, die ze niet alleen met bloemen onderstreepte. Ze had tevens het blijde bericht dat het Hare Majesteit had behaagd om Frau Hodel tot Lid in de orde van Oranje Nassau te benoemen. Stralend met haar onderscheiding en ontroerd keek ze naar de volle kerk die inmiddels in luid applaus was uitgebarsten.

 

Verslagen Concertprogramma 2007-2008

Verslag optreden van het Laurentius Kwartet op 16 december

 

   Veelzijdig Kerstconcert in Leons

 

Ondanks de vele activiteiten op andere locaties was de Catharijnekerk in Leons zondagmiddag goed bezet met belangstellenden voor het Kerstconcert. Dankzij de inzet van het Laurentius kwartet uit Raerd werd het een veelzijdige uitvoering in de door kosteres Lutske van der Woude weer sfeervol ingerichte kerk.

Het kwartet, gevormd door Gerda Groeneveld (sopraan), Arda Oosterhof (alt), Foppe Reitsma (tenor) en Jan van Erp (bas) wisselde minder bekende nummers af met de toepasselijke ‘evergreen’ Ave Maria, een Kerstmedley en het swingende Starlight. Het zangviertal, dat zijn naam heeft ontleend aan de kerk van Raerd, werd enige keren begeleid door het ook afzonderlijk optredende duo Oct-opus, bestaande uit Maaike de Vlas (dwarsfluit) en Truus de Vries (orgel en piano). Handicap voor de organiste was dat een stel muizen pas voor het optreden de bekabeling van het instrument had aangevreten om daar een nest van te maken. Een orgelbedrijf uit Kampen wist het klavierorgeltje in zoverre te  repareren, dat een paar noten (volgens een aangebracht briefje) nog niet gespeeld konden worden.

Ook Marijke Admiraal op klarinet trad zowel als begeleidster bij de zang en solo op met onder meer het speelse ‘Le bouquet de fleurs des champs pour Magrédel’.

 o

En last but not least was het verteller Willem Hansma die, zittend bij de kerstboom, drie amusante verhalen van Godfried Bomans en een van Annie M. G. Smidt ten gehore bracht.

Met de meezinger First Nowel en bijna vanzelfsprekend ‘We wish you a merry Christmas’ kwam een einde aan het welgeslaagde en welverzorgde concert. Bij het huiswaarts keren bleef het nog bij ‘dreaming of a white Christmas’, maar de temperatuur was er wel naar . . .

 

Verslag optreden van Kalis op 18 november

 

Het enige wat nog ontbrak aan het optreden van de groep Kalis in het kerkje van Leons was een kapstok vol cowboyhoeden! Het vijftal bestaande uit Gjalt Bosma, Germ Dikland, Rutger Dijkstra, Hans Kerkhoven en Gerard Nijborg verzorgde een weergaloze performance tijdens het zondagmiddagconcert midden in de Friese weilanden. Het werd een fantastische middag om niet licht te vergeten.

 

Volgend jaar bestaat de band een kwart eeuw. In die tijd heeft het diverse samenstellingen gekend, die overal in Europa hebben opgetreden. Frankrijk, Ierland, Estland, Polen, in Tsjechoslowakije ooit voor 28000 man. En nu dan voor een wat kleiner maar niet minder enthousiast publiek. De rock & roll nummers hebben de heren thuis gelaten. Het werd ouderwets feestvieren met akoestische cajun muziek, afgewisseld met een aantal prachtige à capella songs, en liederen op gedichten van Emily Dickinson en Koos Speenhoff

 

Vooral de zwierige viool, die begeleid werd door twee gitaren, zorgde voor een heuse wild-west stemming waarbij het moeilijk was om stil te blijven zitten. Terwijl je de huifkarren voor de geest over de prairie zag voortrollen, en de bisons in eindeloze kuddes voorbij zag trekken, raakte de stemming tot het kookpunt. Een van de gasten trok de stoute schoenen aan en begon spontaan mee te dansen!

 

De naam Kalis, die onder andere pleziermaker betekent in het Midden-Nederlands, werd meer dan waargemaakt. Helaas geen Friese teksten deze keer, maar geen reden om Kalis niet nog eens te vragen om te komen optreden. En dan kunnen de heren er verzekerd van zijn dat de stoelen al bij binnenkomst aan de kant staan. Whoppee!!!

Verslag optreden van Bauke van der Woude en Hylke Speerstra op 21 oktober

De Friese taal en cultuur stonden zondag 21 oktober hoog in het vaandel bij de start van het 27e seizoen van de concerten in het kerkje van Leons. Het liet zich moeilijk raden wie nu wie precies omlijstte. Was het zo dat de bekende Friese chroniquer van “De Oerpolder”  Hylke Speerstra met zijn prachtige verhalen over onder andere It Heidenskip het raamwerk vormde voor de muziek van de band van Bauke van der Woude, of zorgde de melodieuze nummers van Bauke juist voor de romantische sfeer rond de teksten van Hylke Speerstra?

 

De muziek van Bauke van der Woude, Campbell Forbes, John Eskes en Hans Sambrink was zowel melancholisch als humoristisch. Met veel gevoel en liefde werd het Friese land bezongen, en werd een gedicht van Obe Postma vertolkt. Humor was er volop bij  “Cowboy op de fiets” of het nummer over een kind dat een huisdier wilde en de goudvis door het riool ziet verdwijnen!

 

De verhalen van Hylke waren al even divers: over emigranten, de oorlog (een deel van It Heidenskip werd nooit bezet! Maar ook nooit bevrijd…) en een pikant verhaal dat sprak van een “winkel onder de schort”!

 

“Muzyk mei hûd en hier” en ontroerende tot lachwekkende verhalen bleken hand in hand te gaan. Samen vulden ze een genoeglijke middag die voor geschater en applaus zorgde bij het publiek in de tot de rand toe gevulde kerk.

 

De band nam afscheid met een lied waarin vooral de boodschap doorklonk om van het leven te genieten. De “ duopresentatie” van muziek & zang en de mooie en humoristische vertellingen door Speerstra gaven in ieder geval aan hoe het moet: met gevoel en humor!

 

Verslag optreden van Willehúske op 20 januari 2008

 

Vijfenveertig jaar en een paar dagen na de Tocht der Tochten, toen de winters nog echte winters waren, was het miezerig en regenachtig in het vlakke Friese land. Een goede reden voor de band Willehúske om de Catharinakerk in Leons tijdelijk om te toveren tot een gezellige kroeg met een hartverwarmend optreden. De theelichtjes die achterin de kerk de thee op temperatuur hielden, konden gemakkelijk doorgaan voor een gezellig haardvuur.

 

Met de liedkeuze van de groep, bestaande uit Paul Siemensma, Frits Sieswerda en Bert Dopstra waanden we ons inderdaad in een café. Er werden diverse liedjes getapt die een glaasje tot thema hadden, tot sloten vol drank aan toe. Een eenvoudig instrumentarium begeleidde hen in hun keuze van cajun en Ierse folk: twee gitaren, een trekzak en wat slagwerk als het zo uitkwam.

 

Dat de zaal af en toe te klein was, bleek wel toen de muzikanten tussen het publiek plaats moesten nemen. Twee blonde dames, die de box net ontgroeid leken, dansten mee op de vrolijke klanken. Naast drank, aardappelteelt en Groningse vissers kwam de pub die Willehúske had meegebracht naar Leons terecht in omgeving waar een echte kroeg thuishoort: de haven. Stoere liederen over de walvisvaart, de bannelingen die naar Australië werden gestuurd en Jan, Piet, Joris en Corneel met hun baarden, en een pikant tekst over een bordeel maakten de enscenering rond.

 

Eindigend met een polka en een wals was het optreden zo’n succes dat er diverse toegiften werden gespeeld. Hierbij werden de instrumenten nog eenvoudiger: wat te denken van een wasbord en vingerhoeden, geïnspireerd door Johnny Cash, om er geluid uit te krijgen? Dat het buiten miezerde en het binnen lekker warm was lag zeker niet alleen aan de verwarming, maar vooral ook aan het geslaagde optreden van het trio. “Not a man you need everyday” zoals ze zongen? Misschien niet, maar we zien ze graag nog eens terug!

 

Verslag optreden van Pantha Rhei en de Skarnoaten op 17 februari 2008

 

Combi van muziek en zang

 

Ondanks het mooie weer en foutieve vermelding in de UIT krant, was er toch nog redelijke belangstelling voor het maandelijkse concert op de derde zondagmiddag van de maand in het kerkje van Leons. Het vrouwenkoor Panta Rhei (vrij vertaald zoals het water stroomt) met Mantgum als thuisbasis, beet de spits af met een zestal liederen, waarvan de laatste ‘Cent mille chansons’ gedeeltelijk solo gezongen door Christa. Die vertolking van 100.000 chansons vormde de overgang naar muziek en zang van De Skarnoaten. Zangeres Grytsje Kingma bespeelde de gitaar en de hier vrij zeldzame Noorse balk, Pier de Wilde is accordeonist en Lammert Mink liet zich horen op een fluit en op twee van de drie trekharmonica’s. Een val uit de auto in Leons bleek funest voor het derde instrument en voor Mink derhalve sneu voor wat betreft het niet kunnen spelen op de beschadigde harmonica.

Het trio liet zich er echter niet door van de wijs brengen, gehoord de nummers waarvan een aantal meegezongen konden worden uit het meegebrachte Lieteboek. Met als uitsmijter de ‘evergriene’ Maitiid. Dus opnieuw een stukje gezelligheid waarvoor menige bezoeker graag naar Leons komt. Na de pauze deelden De Skarnoaten en Panta Rhei nogmaals het (ook op papier verstrekte) programma. Het koor zong onder meer de door dirigent Bob Bekema gearrangeerde nummers Norwegian Wood en de Wâldsang. In z’n totaliteit bevestigde Panta Rhei de in dertien jaar opgebouwde kwaliteit die, vanuit de C en vervolgens de B categorie, vorig jaar leidde tot de A klasse van de Bond van Zangkoren in Friesland.

 

Verslag optreden van Les Rigolaux en Roelof Koopmans op 16 maart 2008

 

Je moet maar durven! Het concert dat het seizoen 2007-2008 in de Catharinakerk in Leons afsloot, werd een gewaagde combinatie van twee totaal verschillende muziekstromen, met ieder zijn eigen kleur en zijn eigen emotie. Er is lef voor nodig om dit als organisator aan te durven, en misschien nog wel meer voor de uitvoerenden om op deze bijzondere manier samen een bijzondere middag neer te zetten.

 

 

We hebben het over zanger en gitarist Roelof Koopmans, die in het Fries en het Engels geheel solo diverse songs vertolkte voor een bomvolle zaal, en anderzijds het koor Les Rigolaux, die op een “jolige manier” melodieën vertolkte uit de wereld van de opera en operette, in koor- en solopartijen. Enige nerveuse blikken in de zaal hoe dit met elkaar te rijmen, ontbraken daarom niet. Immers, hoe past de sfeer van cello en de door de Japanse Masako Otsuka bespeelde piano, samen met het voluminueze geluid van het zojuist 10 jaar bestaande koor, bij het eenmansorkest van Koopmans?

 

De nummers van Roelof waren recht uit het hart, soms rauw, met gitaarmuziek zonder fratsen. Hoe wonderlijk is daarna de overgang naar bijvoorbeeld “Het Herdersgeluid” van Rossini waarbij de leden van Les Rigolaux een vrolijke trompet van aluminiumfolie opstaken! Net op het moment dat ze beroemde steden langs de “schöne blauen Donau” als Wenen en Boedapast voor onze ogen hebben getoverd, staan we ineens in Central Park in New York waar Simon en Garfunkel “The Boxer” ten gehore brengen.

 

 

Op dat moment had een spreekwoordelijke ritssluiting tussen opera en folk zich gesloten en begon het voornamelijk oudere publiek mee te neuriën met het refrein, om even later weer even gemakkelijk de draad op te pakken met “Einmal am Rhein” en “Wien, du Stadt meiner Träume”. Het was gelukt! Muziek kent vele facetten maar de belangrijkste sprong er deze middag bovenuit: een goed optreden, met liefde, plezier en enthousiasme gebracht, weet altijd de juiste snaar te raken.  

 

 

 

Verslagen seizoen 2006-2007

 

Verslag optreden Rolling Home van 15 oktober 2006

It’s good to see you! Voor de 26e keer alweer vindt in het kerkje in Leons de jaarlijkse reeks optredens plaats, waarbij de spits deze keer wordt afgebeten door het Folk- en Shantykoor Rolling Home uit Sneek. In de volle kerk is het toneel eveneens druk bezet want Rolling Home neemt een heleboel mannen en één vrouw mee. Twee gitaren, twee accordeons en een zwierige fluit completeren het geheel voor een levendig optreden.

 

De stemming is vanaf de eerste minuut gemaakt. Vrolijke zeemansliederen met een sterk Iers-Keltische inslag, waarbij voor je ogen klippers en schoeners over wilde zeeën voorbij varen. Zo moet het eeuwen lang in havens over de hele wereld geklonken hebben.

 

Toch is er ook ruimte voor liefde, drank (Beerenburg uit Dokkum!) en onheil (een lied over kapitein Franklin wiens reis in de negentiende eeuw om de noord van Amerika en Canada in een drama eindigde, niemand kwam terug). Het is opmerkelijk hoe lang na hun ontstaan bepaalde nummers nog steeds gezongen worden. Liedjes van anderhalve eeuw oud, dat getuigt van kwaliteit. De manier waarop Rolling Home dit weet over te brengen getuigt eveneens van kwaliteit.

 

Dat het allemaal in de smaak valt bij het publiek mag duidelijk zijn uit het enthousiaste meezingen en - klappen als de zware stemmen van het koor als een golfslag de kerk overspoelen. Zelfs de ramen zijn na afloop beslagen, kortom een warm begin van de Leonsconcerten 2006-2007!

 

Verslag optreden Sytze van de Werf van 19 november 2006

Voorzichtiger dan anders kwamen de mensen op het concert af in het kerkje van Leons.  Sytse van der Werf en Johan Keus stonden op het podium hun gitaren te stemmen toen duidelijk werd dat ze voor een halfvolle zaal zouden optreden. Al na de eerste akkoorden echter begon de zon door het raam te stralen. Als je dat al voor elkaar krijgt…

 

Geïnspireerd door ervaringen opgedaan tijdens reizen door Indonesië, Frankrijk, en een fietstocht door Portugal brachten de heren hun kleine meesterwerkjes ten gehore. Een prachtig instrumentaal nummer bracht de sfeer van een plein op een zonnige dag in Toscane. Op dat moment werd het concert een intiem feestje! Hoe een eenvoudige gitaar een prachtig beeld kan oproepen.

 

Heel actueel een nummer over de verkiezingen waarin de FGP uit Dokkum werd bezongen. De daad gelijk bij het woord voegend mochten de toeschouwers op een geheel democratische wijze kiezen uit een van de twee accordeons waarop vervolgens een pittig Iers nummer werd gespeeld door Bert Otten.

 

De mensen die niet geweest zijn hebben duidelijk wat gemist. Zou Sinterklaas hier schuldig aan geweest zijn?

 

Verslag optreden damesquintet Vink met Wiebe Kaspers en Amarins Dotinga van 6 december 2006

 

Het gure weer noodde zondag jl. wel uit voor concertbezoek in de kerk van Leons. Ondanks het feit dat op veel plaatsen Kerstconcerten werden uitgevoerd, trok deze muzikale uitvoering in een van de kleinste dorpen in Friesland toch een 80-tal bezoek(st)ers, onder wie zelfs een van het overzeese gebiedsdeel Terschelling.

Kosteres Lutske had weer voor een gezellige sfeer gezorgd in de vorm van bloemen op de preekstoel en  versieringen in een door mevrouw Dijkstra beschikbaar gestelde kerstboom. Nieuw element in het geheel was dat de stoelen in theateropstelling waren geplaatst.

 

 

Volop ambiance derhalve voor de uitvoerenden: het dameskwintet Vink en pianist Wiebe Kaspers met saxofoniste Amarins Dotinga als soliste en met de band Eura die Wiebe met een drietal musici vormt. Vink, de afkorting van Vrouwen In Koor, zong vijfstemmig à capella  swingende musicalnummers, liefdesmadrigalen, een Fries tangolied van Irolt en heel toepasselijk het aan eigen repertoire toegevoegde ‘Most wonderfull time of the year’. Sommige nummers zijn door Vink uitsluitend voor zang bewerkt. De plezierige uitstraling er bij gevoegd, maakte het optreden compleet. Het zou tevens het slot vormen voor leading lady  Baukje Hoogstins, voor wie nu dan ook een opvolgster wordt gezocht.

 

 

Wiebe Kaspers uit Jorwert – hij gaat volgend jaar naar het conservatorium – begon zijn optreden met een prelude en een nummer in dixielandstijl uit 1920. Het daarop volgende klassieke stuk van Beethoven, in moderne bewerking van Hans Liebrecht, zou die oude meester ongetwijfeld rillingen hebben bezorgd. Wiebe oogstte echter een overdonderend applaus met dat nummer, waarbij de piano het wonderwel volhield onder zijn vlugge vingers. Zijn optreden met de conservatorium studerende saxofoniste Amarins streelde ook aller oor. Zij bracht tevens een nummer met de Euraband, met daarin Wiebe achter het keyboard, twee gitaristen en een drummer. Het was de band die tot slot voor de muzikale uitsmijter zorgde en daarmee de bezoekers met voldoening huiswaarts lieten keren.

 

 

Verslag optreden Tsjirmerij van 21 januari 2007

 

Het is niet voor de eerste keer dat de drie heren van Tsjirmerij het kerkje van Leons opluisteren met hun vrolijke klanken. Al musicerend wandelen Bert Otten, Piet Herrema en Wim Hobers het toneel op, na ook in 1997 en in 2001 hier te hebben opgetreden, toen het nog “jonge mannen” waren!

 

 

De middag werd een afwisseling van sterke verhalen, “streke drank”, en bovenal zwierige muziek. De snerpende toon van de doedelzak domineerde de eerste helft van de voorstelling, die samen met accordeon en gitaar Schotse, Britse en Ierse werelden wist op te roepen. Tussendoor een boeiend verhaal over stilstaande bovenlijven en dansende onderlijven, en een nogal dubieuze verklaring hoe de Engelse auteur Daniel Defoe aan zijn verhaal van Robinson Crusoë is gekomen. Met recht sterke verhalen!

 

Friese shanties, in gekuiste vorm, gecomponeerd door Bert Otten, stonden eveneens op het repertoire. Zeker in een plaats als het kerkje van Leons past enige terughoudendheid! De stoere zeemanstaal waaruit de liederen normaal gesproken bestaan zou hier niet op zijn plaats zijn. Maar toch: en passant  werd het verschil tussen een Jouster en een Grouster uitgelegd. Hilariteit alom!

 

Na de pauze werd de oversteek gemaakt naar het Amerikaanse continent en maakte de doedelzak plaats voor de fluit (halverwege werd de gitaar wegens materiaalpech vervangen) voor een uitstapje in de wereld van de country, folk en blues.

 

Begeleid door de zwierige klanken van een trombone namen de nog steeds “jonge honden” afscheid van het publiek na dit prachtige en “streke” optreden.

 

 

Verslag optreden Yvonne Sterk van 18 februari 2007

 

Met de ogen tot spleten dichtgeknepen kon het publiek zich zondagmiddag even in een New Yorkse jazzclub in de jaren dertig wanen. Hoewel het publiek niet in groten getale was opgekomen, onterecht naar achteraf bleek, was de sfeer alsof de echte ‘diehards’ tot in de kleine uurtjes in de club waren blijven plakken om te genieten van het optreden van Yvonne Sterk en haar zeskoppige begeleidingsband.


Hoewel? We bléven niet in de jaren dertig, maar vlogen mee (“Fly me to the moon”) op de muzikale golven van de jaren twintig naar de jaren vijftig, terug naar de musicaltijden van Gershwin (“Summertime”) van voor de oorlog naar nummers uit de jaren tachtig (“Flashdance”). Een rijk en afwisselend repertoire dus dat geen moment verveelde.

De band, samengesteld uit een aantal leden van een Big Band, bleken Big genoeg om niet alleen de jazzy stem van Yvonne te ondersteunen, maar ook nadrukkelijk zelf aanwezig te zijn. Dit bleek na een prachtige vertolking van een, uiteraard droefgeestig, nummer van Johnny Cash, een song van Hank Williams en later een optreden als de Stray Cats, zónder vetkuiven, maar mét bakkebaarden en de heerlijke bas-gitaar-drum combinatie in het nummer “Stray Cat Strut”.

Na afloop bleken Yvonne en de band er op een wonderlijke manier in geslaagd te zijn een heerlijke middag verzorgd te hebben met een heel veelzijdige mix van songs waarbij het er alleen nog aan ontbrak dat de “New Yorkse jazzclubbezoekers” in de frisse nacht huiswaarts keerden. De overgang naar het frisse Friese land had niet groter kunnen zijn!

 

Verslag optreden Oldehovekapel van 18 maart 2007

Voor de laatste maal dit seizoen was het kerkje in Leons gevuld met publiek. Deze keer kwamen de mensen voor de Oldehovekapel die slechts gedeeltelijk aanwezig was, eenvoudig omdat de kerk te klein zou zijn geweest om alle leden te herbergen. De heren keurig gekleed in witte hemden, gele gillet en blauwe jas, met zwarte broek en kniekousen. De dames in lange rok en dirndl, wat al een beetje de herkomst van de muziek verraadde.

De Böhmische en Egerländer muziek die gespeeld werd, vindt zijn herkomst in het westen van Tsjechië. Het is volksmuziek, bestaande uit polka’s, marsen en walsen, waarbij zowel feest als romantiek vertegenwoordigd zijn. De thema’s zijn liefde, zowel voor mensen als voor steden, maar ook afscheid nemen, voor altijd. Hoe droevig is het als een jongen niet meer naar zijn meisje met mooie zwarte ogen kan als de avond valt, het regent en er een berg tussen de twee geliefden staat!

 Na de pauze zijn de heren muzikanten duidelijk nog meer in de stemming gekomen. De jasjes gaan uit. De muren lijken op te bollen als de blaassectie weer een melodie inzet. De kapelmeester Sjaak v.d. Reijden weet zijn musici op te zwepen. Feestmuziek in één woord! Toch is er na de pauze ook plaats voor een mooi duet met enkel accordeonbegeleiding. Hoewel de Tsjechische taal lang niet voor iedereen te verstaan is, geniet het publiek van de harmonische zang van Annelies en Durk.

 Hoe grappig is het als één van de spelers zijn muziekblad laat zien waarop slechts één noot staat vermeld! Als hij daar ook nog applaus voor vraagt galmen de lachsalvo’s door de kerk. Later wordt nog een klein muzikaal uitstapje gemaakt naar Tirol met een wel heel bekende melodie die iedereen mee kon zingen. Met deze frivole klanken nemen we afscheid van wat oprecht een geslaagd seizoen Leons genoemd mag worden.

 

 

Verslagen seizoen 2005-2006

 

Verslag 16 oktober "Lietefestival yn Leons met Bauke van der Woude & Campbell Forbes"

 

      

In het mooie kerkje van Leons voltrok zich zondag 16 oktober een aardige variant op het daags tevoren in Leeuwarden gehouden Fryske festival Liet. Het duo Bauke van der Woude en Campbell Forbes bracht op gitaar en met zang een aandoenlijk repertoire van eigen Friese en stads-Friese nummers. Bauke, geboren boven Dokkum, op deze concertdag 38 jaar getrouwd en nu vanuit Harlingen (nog) werkzaam bij de politie, en de 15 jaar geleden van de Bahama’s overgekomen Campbell  kwamen in het eerste bluesnummer tot de conclusie dat de beppes overal dezelfde zijn. Waar wel een verschil in zit is de wind: de hurricane die - zo eindigde een van de liedjes -  in New Orleans weer trieste sporen achterliet. Waar beide musici een hekel aan hebben, zijn de verjaardagsfeestjes waarop, gehoord hun tekst, echter wel de kleine maar sociaal soms belangrijke dingen des levens de revue passeren. Het nummer ‘Cowboy op de fiets’ was een amusant alternatief op het moeilijke boerenbestaan en nog kostelijker was in dat kader de ballade van ‘Aaltje van Ternaard’, die het duo ook in het programma met auteur Hylke Speerstra ten  gehore brengt. Serieuzer van aard was de première van het bewogen liedje ‘Gûle’, met als boodschap dat van elke dag genoten moet worden. Ook het nummer ‘Deze tijd kan niet helen’ mag tot de nummers worden gerekend die bij velen tot nadenken zullen stemmen. Kortom, een mix waarmee het ruim opgekomen publiek, gehoord de reacties, van heeft genoten. Vooral ook vanwege het feit dat het duo zich naar een Fryske stijl heeft toegewerkt die weinig navolging kent.

 

 

 

Het publiek

 

 
 

Verslag 20 november 2005 van Andante onder leiding van Mark Tersteeg

 

Twintig musici, een zangeres en een dirigent zetten zondag het kerkje van Leons in “vuur en vlam”. Er waren veel mensen naar Leons gekomen om naar het concert van het amusementsorkest Andante te luisteren. En daar hadden ze geen spijt van na afloop. Integendeel. Enthousiasme alom!  De dirigent van het orkest Mark Tersteeg zorgde dan ook samen met zijn team voor een kleurrijk programma met veel “oh, ja-nummers”. Klassiekers die iedereen wel kende en bijna kon meezingen. Om dat laatste ook te doen bedacht je wel een paar keer, want zingen was deze middag weggelegd voor Froukje Bosma. Met haar prachtige stem gaf ze bijvoorbeeld haar versie van “Hello Dolly” ten gehore, maar ook Strauss met “Frühlingsliebe” stond op het repertoire. Steeds verraste de dirigent met instrumentale nummers van o.a. Strauss ,van Offenbach, van Gershwin, om dan ineens weer Froukje Bosma op imponerende wijze deel te laten uitmaken van zijn orkest. Of hij kondigde cryptisch ‘iets van Mozart ‘aan. En steeds was er die herkenning van bijvoorbeeld de Nieuwjaarsconcerten uit Wenen of van een nummer uit een Amerikaanse musical.

 

Wie voor het eerst bij een concert in Leons kwam, was onder de indruk. “Dat dit bestaat op het platteland; ongelooflijk!” hoorden we letterlijk zeggen.

 

 

 

 

Verslag 18 december 2005 "Kinderkoor De Sjongende Pompeblêden en jongerenkoor Lelie-lûd"

 

Jeugdige inbreng concert Leons

 Veel ouders, pakes, beppes en andere belangstellenden hebben het derde concert van dit winterseizoen in het kerkje van Leons niet aan hun neus voorbij laten gaan. Uitvoerenden waren het kinderkoor De Sjongende Pompeblêden, jongerenkoor Lelie-lûd – beide met leden uit de wijde regio - en de 15-jarige Jorwerter pianist Wiebe Kaspers. Dirigente Martijn van Dongen betrok ook de bezoekers in een aantal nummers, waaronder een instrumentenkanon die, verdeeld in drie groepen, goed uit de verf kwam.

De Sjongende Pompeblêden, met Aad Folkertsma als enige jongen, bracht een vijftiental nummers ten gehore. Begonnen werd met een aantal kerstliedjes, zoals de welbekende ‘Er is een kindeke’ en ‘Wiegenlied’ die ook meegezongen konden worden. Hoewel het leeftijdsverschil tussen beide koren maar enige jaren is, was te horen dat het ‘oudere’ koor Lelie-lûd qua zangkwaliteiten al aardig meer in zijn mars heeft. Dat viel onder meer op in nummers als de negrospiritual ‘Go, tell in to mountain’, het bepaald niet gemakkelijke ‘Happy Xmas’ en het slotlied ‘Yes, my Lord’.

 

 

Speciale vermelding  verdient de begeleidende pianist Wiebe Kaspers die in nagenoeg volwassen stijl tevens twee intermezzo’s speelde. Hij geniet ook al enige landelijke bekendheid vanwege zijn tweemalig optreden in de tv show van Paul de Leeuw.

 

Kosteres Lutske van der Woude had de kerk in een mooie kerstsfeer gebracht. Zelfs bij de koffie of thee had zij voor kerstkransjes gezorgd. Al met al weer een geslaagd concert. En al gaat er dan vocaal of muzikaal soms wat mis, dat mag best wel eens. ,,As wy yn Leons mar meielkoar wille ha’’, zo vatte voorzitter Gerard Knol het in zijn dankwoord samen. Daarna werd de kleinste van beide kerstbomen belaagd door de jonge zangers, want daarin hing voor elk een attentie . . .

 

 

Verslag van 15 januari 2006, optreden van Sânman & Sikke

 

Kippevel !

Terwijl buiten de zon in volle glorie haar stralen door de ramen van het kleine kerkje in Leons prikte, zaten binnen de stoelen vol met publiek in afwachting van een optreden van Sânman & Sikke. Zeven man heetten ons welkom, met slechts een simpele instrumentale bezetting van gitaar, accordeon en trom.

 

Al bij het zingen van de eerste regels van het eerste lied wisten ze de toon te zetten. Close harmony, zeker, maar dit was heel close!  Wat een warmte straalde van de groep af over de bezoekers heen. Kippevel ! Met nummers van de Mills Brothers, Crosby, Stills and Nash, Elvis in zijn begintijd, toen hij nog gospelnummers vertolkte, kwam de stemming er goed in.

 

Maar niet alleen Engelstalige nummers, juist ook de Friestalige nummers waren warm van toon. Gedichten van Aggie van der Meer, Fedde Schurer en Henk de Boer op muziek gezet door Siebren Kramer en Egbert Krikken en prachtig vertolkt door mooie mannenstemmen, hoog en laag.

 

Een onverwachts instrument bij het nummer “Stok in de wind”. Een stok! Met een achter in de kerk gevonden lat werd simpel het ritme aangegeven.

 

Bloemen na afloop en een toegift van de zeven jongens. Sânman & Sikke, we hebben genoten. Kippevel !

 

 

Verslag van 19 februari 2006, optreden van Hymelgrúß

 

De instrumenten deden al het een en ander vermoeden toen de mannen van Hymelgrúß zich gereed maakten voor een middag muziek in het kerkje van Leons. De akoestische gitaren, de halsbeugel met de Bob Dylanharmonica, en de zo vertrouwde basgitaar waar The Beatles beroemd mee zijn geworden. Het zou een trip langs memory lane worden.

 

Een trip langs memory lane wat de melodieën betreft dan. Mensen met een goed oor konden meestal wel raden welke nummers er gespeeld werden uit die wat muziek betreft zo belangrijke jaren zestig en zeventig. Maar de meerwaarde zat in de teksten, af en toe ondeugend, met zelfs een vette glimlach naar jurylid Jerney Kaagman op muziek van haar eigen Earth & Fire. Geheel bewerkt, in het Fries klonken de nummers van bijvoorbeeld The Byrds. De catchy muziek met de geheel eigen teksten zorgden voor een verrassende middag. Een geheel eigen rol hierin had de accordeon die de voorstelling een eigen tintje gaf.

 

Dat de heren er zin in hadden bleek wel toen de koffiepauze bijna te laat begon! Voor de verstaanbaarheid was het gebruik van geluidsapparatuur, in een kerkje als dat van Leons niet echt nodig, een klein minpuntje van een verder erg leuk optreden.

 

 

 

Verslag van 19 maart 2006, optreden van RemoliNo & Doede Veeman

Zwierige zomerse zigeunerklanken openen de laatste aflevering van een succesvolle reeks Leonsconcerten. Deze maal heeft een briljante combinatie het podium betreden: RemoliNo & Doede Veeman. Het keurig verzorgde programmaboekje met de titel "Wrâldfrysk" geeft al voor het optreden is begonnen aan dat we iets heel bijzonders gaan horen. De veelheid aan instrumenten die de bezoekers al op het toneel zien, uiteenlopend van gitaar, viool, cello, panfluit, accordeon, fluit tot trom, zullen de komende twee uur deze verwachting meer dan waar maken.

 

De drie mannen van RemoliNo zijn uitermate bedreven met het scala aan muziekinstrumenten en weten al gauw een feestelijke stemming te kweken in het kerkje. Maar er is meer dan alleen feest. "Women of Ireland" toont het mysterieuze element dat in vele nummers terugkomt. De humoristische teksten van Doede over "Bart-Jan", afgewisseld met serieuzere onderwerpen, over de rampzalige mens in "Rampen", blijken verrassend genoeg heel goed te passen in de muzikale omlijsting die RemoliNo weet te bieden.

 

Het is een bonte aaneenschakeling van zigeunermuziek, franse liedjes, Ierse mystiek, jiddische klanken, en een feestje op de Balkan. En heel veel humor. De klanken van het prachtige nummer gespeeld tijdens de bruiloft van Maxima en Willem-Alexander komen voorbij in het nummer "Frivoale Tango".  De violen zingen, de accordeon danst, de panfluit brengt ijle tonen voort, en het publiek geniet. Horen we daar "Peer Gynt" op het eind voorbijkomen?

 

Als het concert is afgelopen, gaat ieder weer zijn eigen weg, de maartse kou in. Maar met de warme gedachten aan het concert van zoëven nog in het hoofd kun je alleen maar denken : "Wat kin ús dat deare" !

 

 

 

Verslagen seizoen 2004-2005

Verslag van het optreden van “Wiltsje fan Peasens” in Leons

 

Het was direct feest in het kerkje van Leons afgelopen zondag 10 oktober. De stichting Kerk Lions begon haar winterprogramma met Wiltsje fan Peasens. Om 14.00 uur begon het programma, maar om 13.30 werden de eerste auto’s met trouwe ‘Leons-gangers’ al geparkeerd.

 

De kerk zat helemaal vol met liefhebbers van Friestalige volksmuziek. 

De introductie door Gerard Knol (voorzitter van het bestuur)  was nog niet achter de rug, of het swingde al de pan uit.

 

De vaart zat er vanaf het begin in. De violist (Hielke Tromp) danste bijna over het podium en wist tussendoor op amusante manier de nummers aan elkaar te praten. Steeds weer werd het publiek erbij betrokken. En als er even iets mis ging, dan kregen de andere twee muzikanten ( Jan-Willem Bleijswijk/gitaar en Jan de Jong/accordeon)  dat op speelse wijze voor de kiezen. Kortom, geen strak geregisseerd geheel, maar een ontspannen manier van muziek maken, waar het publiek zichtbaar van genoot.

 

Na de pauze kwam de ‘meezinger’ en weer kreeg het trio de sfeer er binnen de kortste keren in.

Het sleutelwoord dat het beste bij Wiltsje fan Peasens hoort is: passie. Er wordt geen repertoire afgedraaid, er wordt gemusiceerd met het hart. Geen wonder dat de reacties van het publiek zeer positief waren na afloop. Op één opmerking na dan. Bij het naar buiten gaan hoorde ik iemand zeggen: “het waait hier ook altijd”. Tja, dat hoort erbij. Maar binnen was het in ieder geval lekker warm en, zoals altijd, erg gezellig.

 

10 oktober 2004

 

 

Verslag van het optreden van Vocaal Ensemble Collage in Leons

Was het mooie weer misschien even een reden om het tweede concert van dit jaar in het kerkje van Leons deze keer niet bij te wonen, na de eerste drie nummers van het vocaal ensemble “Collage” was die twijfel als sneeuw voor de zon verdwenen. Het was een goede keuze naar dit concert te gaan!

 

Al direct viel op dat dit 17 man/vrouw tellende koor erg veel plezier heeft in zingen. Met een uitstraling van jewelste brachten ze een breed repertoire van klassiek tot pop. A capella gezongen of onder begeleiding van een piano, onder de zichtbaar bezielende leiding van Sipco Soorsma.

 

Bij de klassieker als ‘Plaisir d’amour’ en bij het zo bekend geworden ‘Tears in Heaven’ had je bijna de neiging mee te zingen, maar je haalde dat wel uit je hoofd als je luisterde naar het hoge niveau van dit ensemble. En dan ineens werden de bezoekers geconfronteerd met het gedurfde nummer ‘Pseudo-Yoik” . De kerk trilde op zijn grondvesten. Met een beetje fantasie, mede geassocieerd door de naam van de componist Jaakko Mäntyjärvi, zag je tijdens dit nummer husky’s door de sneeuw razen. Zeer bijzonder!

 

Na de pauze kwamen onder andere nummers van de Beatles aan de beurt, met als verrassing “Hey Jude”, onaangekondigd in het programma, maar om warm van te worden.

Tenslotte, aan het eind van het concert, mocht de ‘kerk’ meezingen met “You’ll never walk alone”  Dat gebeurde dan ook, zij het ietwat voorzichtig, omdat we inmiddels allemaal wisten dat er niets leukers is dan naar deze groep enthousiaste zangers te luisteren.

Was u deze keer niet van de partij? Jammer! Onthoud dit ensemble! Ze zullen ongetwijfeld nog van zich laten horen. Vast ook nog wel een keer in het kerkje van Leons!

 

21 november 2004

 

 

Verslag van het optreden van Marianta

Langzamerhand durf ik de stelling aan dat het dit winterseizoen altijd mooi weer is als er in het kerkje van Leons een concert wordt gegeven. Evenals de vorige twee keer is het opnieuw een stralende middag als om 14.00 uur Marianta optreedt voor het publiek uit de (verre) omtrek.

De belangstelling was deze keer wat minder. Mogelijk door een foutieve plaatsing in de LC waar Marianta onder de rubriek ‘theater’ was gezet in plaats van onder ‘muziek’. Hoe dan ook; het feest was er niet minder om.

De dames Marita  Kruijswijk en Marian Nesse namen het gehoor mee door de Nederlandse jaarfeesten. Van Nieuwjaar, via Driekoningen en Carnaval, naar Sint Maarten en Kerstmis. Daarbij werden de meest uiteenlopende instrumenten gebruikt. Steeds weer verrassend. De draailier, de rommelpot, de blokfluit, de accordeon, maar ook de belletjes om de enkels, en de zelfgemaakt houten beestenbekken die vrolijk klepperden ter ondersteuning van gezongen liedjes. Want naast de instrumenten werd de menselijke stem ook veelvuldig ingezet. Ze zongen er op los en wisten het publiek mee te krijgen. Eigenlijk werd met deze voorstelling het kind in elke toehoorder weer een beetje wakker. Geweldig hoe de twee dames de herinnering aan de jeugdjaren wisten op te roepen.  Kortom, Marianta heeft het publiek een kostelijke middag bezorgd!

 

 
 

 

Verslag van het optreden van Eddy Dijkstra en Oerémis

 

Wat hadden we weer een mooie middag in het kerkje van Leons op zondag 16 januari!

Gitarist/zanger Eddy Dijkstra en de country-en bluesgroep Oerémis wisselden elkaar af en zorgden ook muzikaal voor een gevarieerd programma. Met soms nummers om stil van te worden en dan weer met een flinke dosis humor, gevolgd door spektakel.

 

Eddy Dijkstra kreeg op een subtiele wijze het publiek mee bij het nummer “So cold”. Speciaal door hem geschreven naar aanleiding van de ramp in Azië. Stelt u zich voor; één geschoolde stem en honderd ongeschoolde stemmen die samen een refrein zingen. Ik wed dat iedereen  kippenvel kreeg. Maar ook bij andere nummers wist hij gevoelige snaren te raken bij het hem aandachtig volgende publiek.

                                   

Het akoestische gitaarspel van Eddy Dijkstra werd afgewisseld door Oerémis, een niet meer zo jonge groep die steeds meer furore maakt met bijvoorbeeld ‘Yn Wûns wol ik lizze’ en nummers over Drogeham en Westerein. Prachtige liedjes, met de nodige humor, maar ook met veel gevoel voor dramatiek gebracht.

 

Het was dus, zoals steeds, weer een feest om erbij te zijn in het kerkje van Leons.

 

 

 

Gerrit Breteler met Jelke Koolstra aan de piano én aan het orgel(!)

20 februari 2005

 

Het was weer feest in het kerkje van Leons. Bij binnenkomst kon de bezoeker al niet om de schilderijen van Gerrit Breteler heen, die voor deze gelegenheid de wanden van de kerk sierden. Na het eerste lied van deze meervoudige kunstenaar was er geen ontkomen meer aan. Als je hem nog nooit eerder had horen zingen, dan was je ‘verkocht’. Schilder, dichter, zanger van de melancholie. De fascinatie voor de 17e eeuw staat centraal in al zijn uitingen. Ook in Leons werden, naast Bretelers eigen werk, door Hylke Tromp vertaalde liederen gezongen van Bredero, gelardeerd met schitterende anekdotes.

Er was geen moment dat je niet in de ban was van deze ‘all-round kunstenaar’

Een wel heel bijzonder moment was het toen Jelke Koolstra de stoel achter de piano verwisselde met het bankje voor het orgel. De combinatie van orgel, gitaar en de stem van Breteler was meer dan hartverwarmend.

 

Tenslotte de in mijn ogen mooiste tekst uit één van zijn liederen:

 

   In libben sûnder wiisheid

   Is in libben sûnder ljocht

   In libben sûnder leafde

   Is in libben om ‘e nocht.

 

 
 
 

Verslag van het optreden van Sjonge Jonge op 20 maart

 

Een mooie eerste Lentedag en toch ‘volle bak’. Daaruit blijkt de aantrekkingskracht van gezellige concerten in het kerkje van Leons. Zondag 20 maart 2005 rondde het pop- en musicalkoor Sjonge Jonge uit Grou het seizoen af met een boeiend concert. De zangers, dirigente Baukje Hoogstins uit Mantgum en last but not least de 15-jarige (!) pianist Atser Damstra wisten het publiek van begin tot einde te boeien met een evenzoveel nummers als het koor op dat moment aan mannelijke en vrouwelijke koppen telde.

 

 

Op het openingslied Cabaret volgden voor de pauze onder meer Lullabay, de swingende nummers Dream a litte dream of me en I’ve got the music in me. Na de pauze oogstte Atser Damstra veel applaus met zijn instrumentale vertolking van de Prelude van Chopin. De jarige zanger André Andringa deed daarna niet voor hem onder met de bepaalde niet gemakkelijke solopartij in Bui Doi uit de musical Miss Saigon. Afronding vormde Oantinken, de Friese vertaling van Memory uit The Cats, waarvoor Maaike Schuurmans de pen hanteerde. En de toegift O happy day was niet alleen  in de kerk, maar ook daar buiten voor wat het weer betrof, erg toepasselijk. Goed passend in dat kader was dan ook de met vooruitziende blik gemaakte Paasattentie van de creatieve bloemschikster en kosteres Lutske van der Woude.

 

 

,,Nu het concert in Leons goed uit de verf is gekomen, halen jullie zeker wel het tweede lustrum’’, zo vatte Johannes de Groot van de organiserende stichting Kerk Lions het optreden samen. Hij verwees daarmee naar het eerste jubileum dat Sjonge Jonge op vrijdag 27 mei a.s. in de zaal van Lands Welvaren in Grou zingend viert. Toppunt in de eerste vijf jaar van het koor was in 2004 wel het winnen van de eerste prijs èn de publieksprijs op het concours van de Bond van Friese Zangkoren. Ook de website www.sjonge-jonge.nl mag er zijn, zo zal blijken als die wordt aangeklikt.